Milczymy.

Powoli. Zmieniłam szablon i próbuję dopasować podstrony. Jednak po tak długim czasie zapomiałam jak robi się te wszystkie rzeczy i mam z tym nie mały problem. Nie umiem!
Ciągle myślę o tym, że nie będę wiedziała o czym pisać. Teraz to już nawet nie wiem czy mam dla kogo. Wszyscy pokasowali swoje blogi, albo przestali pisać na jakiś czas. - Wszyscy, najważniejsi. Brat i siostra. Mam nadzieję, że wrócą bo chcę mieć dla kogo tu być.
A teraz sensem mojego życia jest miłość. Wcześniej, kiedy jeszcze prowadziłam tego bloga, tak na prawdę tego nie było. Mam chłopaka, którego bardzo kocham. Może to nada nowe znaczenie tej stronie? A może uznam, że prowadzenie tej strony wcale nie ma sensu?

Nie wiem czy wogóle będę jeszcze coś pisać.Może raz na jakiś czas, ale pewnie bardzo długi.Za każdym razem wydawało mi się, że 'tym' razem zaczne pisać, ale nie umiem.Spowodowane jest to tym, że za wszelką cenę chce mieć tego bloga, zatrzymać go z sentymentu do tego miejsca, nie chęci prowadzenia.Zresztą nie często bywam przy komputerze, trudno jest mi więc systematycznie dodawać notki.Ale będę was odwiedzać, to akurat obiecuję.kocham was!:*

"Ktoś kiedys powiedział, że jestem jak szkło.Krucha.Nie jestem wstanie zdefiniować swoich uczuć.To przykre."
Nie jestem, ale próbuję!Choć nie wychodzi mi to, bo nie umiem z nikim o nich rozmawiać.Może bardziej nie mam z kim.
Próbowałam, chciałam, chcę utrzymać wszystkie swoje trwałe jak dotąd, wartościowe znajomości, ale próby i chęci dają marne efekty ..Bo jestem sentymentalna i nienawidzę gdy coś się zmienia.I nie będę już inna, nie umiem i nie chcę.Jestem żałosna bo próbuję udawać sympatię i akceptację tych beznadziejnych i niepotrzebnych (mi przynajmniej) zmian.Popełniam błąd tłumiąc to i milcząc, ale ja jedna tego nie zmienię, muszę tolerować!
Tolerować wszystko co mnie tak denerwuje i aż szarpie mną w środku.
Tracę.

Martwi mnie to, że Tomek się matwi i dlatego napiszę notkę.

Więc powodów do zmartwień co do mojej osoby oficjalnie nie ma. Żyję, mam z kim rozmawiać i do kogo się uśmiechać. Można powiedzieć, że jest dobrze.
Jak każdy z was do szkoły chodzę i jak każdy z was MARZĘ o tym, żeby nareszcie były ferie. A narazie zaliczanie, poprawy, zaliczanie i tak codziennie.
Nie wiem Tomuś co jeszcze mogłabym napisać. Moja nieobecność to chwilowy brak czasu i oczywiście, jak zawsze brak pomysłu na notkę. I to by było na tyle.

Nie martw się, jest Ok:)
KaCe:*